Węgiel - Węgiel brunatny
Węgiel brunatny tworzy ogniwo pośrednie pomiędzy torfami a węglem kamiennym. Biorąc pod uwagę genezę wyróżnia się węgle humusowe i sapropelowe. Na bazie własności fizyczno -chemicznych węgiel brunatny rozdziela się na nisko uwęglony, który jest miękki, do jakiego należy węgiel ziemisty, ksylity oraz wyżej uwęglony węgiel twardy, do jakiego kwalifikuje się węgiel matowy i błyszczący.
Złoża węgla brunatnego, podobnie jak innych węgli stałych, powstały z nagromadzenia, a następnie przekształcenia materiału roślinnego pod wpływem elementów biochemicznych i geochemicznych w toku uwęglenia. Węgiel brunatny reprezentuje średni stopień w genetycznej skali rozwojowej: torf – węgiel brunatny – węgiel kamienny. Powstał on z torfu, a więc z utworu, który przeszedł już uprzednio fazę torfienia i osiągnął w procesie diagenezy stan podwyższonej kompakcji, zmniejszenia porowatości i odwodnienia. Rezultatem tych przemian są właściwości fizyczne węgla brunatnego, jak: odcień od brunatnej do czarnej barwy, stopniowe zanikanie struktur tkankowych oraz przyrastanie połysku w odmianach silniej przekształconych.